تبلیغات
زیست سلولی مولکولی دانشگاه شیراز
 
زیست سلولی مولکولی دانشگاه شیراز
*ناشنوا باش وقتی همه از محال بودن آرزوهایت سخن می گویند*
درباره وبلاگ


سلام.
به وبلاگ من خوش آمدید. فارغ التحصیل کارشناسی ارشد بیوشیمی هستم.
امیدوارم که مطالب وبلاگم براتون مفید باشه.

مدیر وبلاگ : الهه امامقلی
نویسندگان

محققان انگلیسی موفق به کشف قدیمی‌ترین نمونه زنده سلول‌های سرطانی در دندان نیش یک سگ با قدمت 11 هزار ساله شدند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، محققان موسسه Wellcome Trust Sanger کمبریج اقدام به رمزگشایی از دی‌ان‌ای سرطان موجود در دندان نیش یک سگ باستانی کردند؛ سلول‌های سرطانی در این دندان با وجود مرگ حیوان تاکنون زنده باقی‌مانده‌اند.

ژنوم این سرطان با قدمت 11 هزار ساله حامل دو میلیون جهش ژنتیکی است که بسیار بیشتر از یک تا پنج هزار جهش موجود در اغلب سرطان‌های انسانی است.

«الیزابت مارچیسون» سرپرست تیم تحقیقاتی تأکید می‌کند: ژنوم این سرطان با عمر طولانی نشان می‌دهد که سلول های سرطانی با وجود مرگ میزبان، زنده مانده و می‌توانند به نسل‌های بعد منتقل شوند.

سرطان‌های قابل انتقال در طبیعت بسیار نادر هستند، با این حال سلول‌های سرطانی که شاهد میلیون‌ها جهش بوده‌اند، امکان نجات یافتن و گسترش به نسل‌های بعد را پیدا می‌کنند.

سلول های سرطانی اغلب در فرآیندی موسوم به متاستاز به نقاط مختلف بدن مهاجرت می‌کنند، اما جدا شدن سلول‌های سرطانی از بدن میزبان و گسترش در بدن سایر حیوانات یک پدیده بسیار نادر محسوب می‌شود.

ژنوم سلول‌های سرطانی کشف شده در این دندان نیش به محققان در درک فرآیند نحوه انتقال سلول‌های سرطانی کمک می‌کند.

منبع : ایسنا






نوع مطلب : موضوعات علمی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

محققان آمریکایی با بررسی بیش از 12 گونه پستاندار، ژنی را شناسایی کرده‌اند که در افزایش طول عمر مؤثر است.

به گزارش سرویس پژوهشی ایسنا، منطقه خوزستان، محققان دانشگاه کالیفرنیا با بررسی ژن CD33rSIGLEC در موش‌های آزمایشگاهی دریافتند، در صورتی که بیان این ژن در موش‌ها کاهش پیدا کند، این حیوانات دچار پیری زودرس شده و در سنین جوانی می‌میرند.

دکتر «آجیک وارکی» استاد دانشگاه کالیفرنیا تأکید کرد: این ژن وظیفه ساده‌ای در بدن برعهده دارد که می‌تواند در طول عمر موثر باشد؛ همچنین این ژن در مبارزه با عفونت‌های موضعی و در جلوگیری از تورم در بدن پستانداران نقش دارد.

تورم یک واکنش طولانی است که سیستم ایمنی بدن در واکنش به ویروس‌ها و سایر مواد بیماری‌زا از خود نشان می‌دهد؛ البته افزایش طولانی مدت تورم منجر به بروز بیماری‌هایی مانند رماتیسم، برخی سرطان‌ها و بیماری‌های مرتبط با آلزایمر می‌شود. در هنگام استفاده از داروهای ضد تورم، بیان ژن CD33rSIGLEC افزایش پیدا کرده و پس از پاسخ ایمنی بدن، آسیب ناشی از تورم کاهش پیدا می‌کند.

ژن CD33rSIGLEC در بدن موش‌ها در پنج نسخه یافت می‌شود، اما در انسان دارای 14 نسخه است و هر چه تعداد کپی‌های این ژن در بدن پستانداران بیشتر باشد، طول عمر نیز افزایش پیدا می‌کند.

نتایج این پژوهش بصورت آنلاین در مجله eLife منتشر شد.

منبع : ایسنا




نوع مطلب : موضوعات علمی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دوشنبه 25 اسفند 1393 :: نویسنده : الهه امامقلی

دانشمندان موفق به کشف عملکرد ژن ORMDL3 در حساسیت به بیماری آسم شدند. به گزارش بنیان به نقل از medindia نقش ژن ORMDL3 که در حساسیت به آسم نقش بازی می کند هنوز واضح نمی باشد.

ORMDL3 ژنی است که اخیرأ ارتباطش با آسم مشخص شده است و با توانایی بدن در به کار گیری سلول های التهابی در واکنش آلرژیک راه هوایی مرتبط می باشد.

دکتر Rao به بررسی چگونگی به کار گیری سلول های التهابی در مسیر هوایی توسط این ژن پرداخت. همچنین دکتر Gil Ha فاکتورهایی که موجب افزایش بیان ژن  ORMDL3 در سلول های سفید خون خاصی مانند ائوزینوفیل ها در طی آسم  می شود، شناسایی کرد.  افزایش بیان ژن ORMDL3 در سلول های ائوزینوفیل ،آنها را قادر می سازد تا در مسیر هوایی تجمع یابند و موجب التهاب آلرژیک شود. با خاموش کردن ژن ORMDL3 دانشمندان اینتگرین کمتری بر روی سطح ائوزینوفیل ها مشاهده کردند. این بدین معنا است که توانایی مهاجرت سلول های ائوزینوفیل و التهاب ناشی از آن در مسیر هوایی کاهش خواهد یافت. وضعیت ژنتیکی می تواند بر حساسیت یا مقاومت به واکنش آسم به آلرژن ها یا فاکتورهای محیطی مانند استرس و سرما تأثیر گذارد.

منبع : بنیان





نوع مطلب : موضوعات علمی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

به گزارش سرویس فناوری ایسنا، دکتر مهدی شفیعی اردستانی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران و محقق طرح اظهار کرد: بیماری ویلسون یک بیماری ناشی از نقص ژنتیکی است که منجر به تجمع مس در سلول‌های کبدی می‌شود. رسوب بیش از حد مس و درمان دیرهنگام آن، بر سیستم عصبی و قرنیه اثرات ناگواری خواهد گذاشت. در حال حاضر، درمان این بیماری با تجویز داروی دی پنی سیلامین انجام می‌شود. این دارو دارای عوارض جانبی متعدد و اغلب جدی شامل حساسیت اولیه، بیماری‌های خودایمنی، مهار سیستم ایمنی و عوارض جانبی عصبی شدید است.

به گفته‌ شفیعی اردستانی، در این تحقیق تلاش شده تا ترکیب جدیدی جهت کاهش تجمع درون سلولی مس سنتز شود که افزایش قدرت و توانمندسازی درمان بیماری ویلسون را نیز در پی داشته باشد.

محقق طرح تصریح کرد: این ترکیب با هزینه‌ی مناسبی قابل تولید بوده و علاوه بر افزایش قابلیت درمان، کمترین سمیت سلولی را نیز به دنبال داشته است. بر اساس نتایج مطلوب حاصل شده، نانوساختار پیشنهادی می‌تواند به عنوان گزینه‌ی مناسبی برای کاهش غلظت مس داخل سلولی و یک عامل درمانی تحقیقاتی جدید در درمان بیماری ویلسون به کار رود.

شفیعی اردستانی در خصوص نتایج حاصل شده تأکید کرد: با توجه به اثربخشی این ترکیب در کاهش غلظت مس داخل سلولی، آزمایش و مطالعات بیشتر و بهینه سازی آن می‌تواند منجر به درمان‌های جدید برای بیماری ویلسون باشد. از این رو، مطالعات در مدل‌های حیوانی، ارزیابی دقیق مکانیسم سلولی و مولکولی، آماده سازی و در نهایت مطالعات انسانی می‌تواند تکمیل کننده‌ این نتایج باشد.

محقق طرح خاطرنشان کرد: لازم به توضیح است که ساختار برخی داروها به گونه‌ای است که می‌تواند با یون‌های فلزی، ترکیب شود. دارویی مانند سیپروفلوکساسین نیز با یون‌های فلزی با بار مثبت (مانند کاتیون مس، آهن، روی) ترکیب می‌شود. با تکیه بر این ویژگی، در این کار تحقیقاتی، از سیپروفلوکساسین به عنوان عامل درمانی در ترکیب این نانوساختار استفاده شده است. علاوه بر این سیپروفلوکساسین معمولاً عوارض جانبی خفیفی دارد که با قطع دارو نیاز به هیچ گونه نظارتی بر بیمار نیست.

وی تصریح کرد: همچنین دندریمر یک پلیمر زیست سازگار و زیست تخریب پذیر است. این نانوساختار ابزاری کارآمد است که می‌تواند مولکول‌های دارو را در هسته‌ خود ذخیره کرده و آن‌ها را به بافت‌های هدف حمل کنند. اندازه‌ی نانومتری دندریمرها ورود دارو به سلول را تسهیل کرده و علاوه بر این، کاهش حساسیت سلولی به جذب دارو را سبب می‌شود.

این محقق در مورد روند این مطالعات گفت: در این کار، ترکیب دندریمر- سیپروفلوکساسین سنتز و آزمایشات مربوط به تأیید مراحل سنتز و بررسی ساختار، اندازه و بار ترکیب مورد نظر انجام گرفت. در مراحل بعد آزمایشات سنجش سمیت سلولی در دزهای مختلف ترکیب بررسی شد که دلالت بر عدم سمیت این ترکیب داشت. همچنین تأثیر دزهای مختلف بر میزان کاهش مس درون سلولی سلول‌های مدل ویلسون بررسی شد. نتایج حاکی از این است که ترکیب دندریمر- سیپروفلوکساسین تأثیر قابل توجهی بر کاهش میزان مس درون سلولی در مقایسه با دی پنی سیلامین دارد.

نتایج این تحقیقات که حاصل همکاری دکتر مهدی شفیعی اردستانی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، نرگس کریمی، کارشناسی ارشد زیست شناسی و دکتر پریچهر یغمایی، عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات است، در مجله‌ Letters in Drug Design and Discovery به چاپ رسیده است.

 

منبع : ایسنا




نوع مطلب : موضوعات علمی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 32 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

کد متحرک کردن عنوان وب